Leć, wierszu …

_____________________ Maciej Krzysztof Dąbrowski // MKD Poezje

***

Leć, wierszu!
Leć ponad ziemią…
Trafiaj, gdzie ludzkie sumienia.
Dbaj, by nam ich wystarczyło.
Nieś Dobro, Mądrość i Miłość…

Leć, wierszu,
leć – w blokowiska;
tam beton w sercach opryskaj
poezji wodą święconą…
Niech serca znowu zapłoną
pomocą dobrosąsiedzką,
opieką nad małym dzieckiem,
nad starszym, chorym, sąsiadem…
Leć, wierszu…
… żółcią i jadem,
zawiścią, kłamstwem, małością
strutym – nieś ulgę, a ślepym
nieś wszystkie kolory tęczy…

Leć… ludzi lecz z niepamięci.
O Prawdzie ucz, o Korzeniach.
Niech nie zapomną, że schemat
życia ich wtedy się zmienia,
gdy są wzajemnie prawdziwi…
to wtedy jest im szczęśliwiej,
to wtedy są wspaniałymi,
kochającymi, lepszymi…

Leć, wierszu.
Leć ponad światem.
Nieś ludziom uśmiech i kwiaty,
nieś Dobro w darze dla ludzi –
nim podłość serca wystudzi,
nim wszystko co piękne zbrudzą!
Niech się z letargu przebudzą,
dadzą się porwać marzeniom…
w śmiałych, lecz prawych się zmienią…

Leć, wierszu!
Leć ponad ziemią…
Obudź w nas ludzkie sumienia
i spraw, by w nas miejsce było
na Dobro, Mądrość i Miłość…

.

______________________________________________ mkd ___ IV/VI.2015

.

.